Co to jest stomatologia estetyczna?

Stomatologia estetyczna jest dziedziną stomatologii, która zajmuje się poprawą wyglądu zębów, a tym samym – wyglądu twarzy. Obejmuje ona m.in. czyszczenie zębów, nakładanie licówek czy wybielanie.

 

Na czym polega wybielanie w gabinecie stomatologicznym?

Wybielanie zębów w gabinecie stomatologicznym przynosi natychmiastowy efekt, który utrzymuje się dłużej, niż po domowym wybielaniu, ale jest to też droższe rozwiązanie.

Podczas wybielania w gabinecie stosuje się substancje chemiczne (zazwyczaj nadtlenek wodoru), utleniające przebarwienia.

Zabieg jest zawsze poprzedzony badaniem stomatologicznym. Zęby nie mogą być wybielane, gdy są chore lub pokryte kamieniem albo osadem. Lekarz sprawdza także kolor zębów, by potem móc ocenić efekt. Następnie zakłada pacjentowi specjalne okulary ochronne. Na dziąsła zostaje nałożony żel zabezpieczający, a na zęby – preparat wybielający. Na końcu przeprowadza się naświetlanie zębów, które trwa około 15-20 minut i jest trzykrotnie powtarzane.

Najintensywniejszy efekt wybielania widać tuż po zabiegu. Kolor stabilizuje się po około 6 tygodniach.

 

 Co to są licówki?

Licówki to cienkie płatki porcelany, które przykleja się do zębów, przede wszystkim ze względów estetycznych. Używa się ich, by zamaskować przebarwienia, uzupełnić złamany brzeg zęba, poprawić kształt korony zębowej lub zamknąć przerwę między zębami (diastemę).

Wykonanie licówki zaczyna się od bezbolesnego oszlifowania zęba. Następnie pobrany zostaje wycisk, na podstawie którego wykonuje się licówkę. Lekarz dobiera także kolor porcelany – tak, by nie różnił się on od naturalnego koloru kości pacjenta – i wykonuje licówkę tymczasową. Na następnej wizycie dentysta przymierza licówkę i jeśli odpowiada ona pacjentowi – przykleja ją na stałe do zęba.

 

Co to jest stomatologia zachowawcza?

Stomatologia zachowawcza to zapobieganie próchnicy oraz leczenie ubytków, które już powstały. Jej celem jest zachowanie zębów w ich naturalnej postaci.

 

Czym jest próchnica zębów?

Próchnica to choroba zębów wywoływana przez bakterie, przede wszystkim paciorkowce. Produkują one kwasy, które rozpuszczają twarde tkanki zęba (szkliwo, zębinę, cement). Proces tego rozpuszczania to właśnie próchnica.

 

Co powoduje próchnicę?

Próchnicę powodują bakterie, jednak sama ich obecność nie prowadzi do choroby. Dochodzi do niej wtedy, gdy zaistnieją pewne sprzyjające okoliczności, w których bakterie mogą się rozwijać. Prawdopodobieństwo wystąpienia próchnicy zwiększa na przykład niestaranne mycie zębów, które prowadzi do odkładania się płytki nazębnej i kamienia nazębnego. Niekorzystne jest również częste jedzenie między głównymi posiłkami, a także spożywanie pokarmów próchnicotwórczych, jak chipsy, słodycze czy słodzone napoje gazowane. Niekiedy próchnica jest też spowodowana podatnością tkanek zęba na tę chorobę – na przykład z powodu defektów szkliwa lub zmniejszonego wydzielania śliny.

 

Jakie są objawy próchnicy?

Próchnica może objawiać się plamkami na zębach (niekoniecznie czarnymi), wyczuwalnym ubytkiem lub bólem. Warto jednak zauważyć, że objawy te nie muszą się pojawić lub mogą być niezauważalne. Ząb może być zaatakowany przez próchnicę od środka, a z zewnątrz wyglądać na zdrowy. Dlatego konieczne są regularne kontrole u dentysty, który będzie potrafił określić, czy zęby są zdrowe.

 

Jak wygląda założenie plomby?

Założenie plomby może być poprzedzone znieczuleniem lub nie, w zależności od głębokości ubytku, a także wrażliwości pacjenta na ból. Następnie dentysta, za pomocą wiertła, usuwa tkanki dotknięte próchnicą, co potocznie nazywa się borowaniem. Po oczyszczeniu ubytku, nakłada się podkład, który izoluje miazgę od plomby. Niewielkie ubytki nie wymagają stosowania podkładu. Na końcu lekarz wkłada do ubytku plombę (proces ten wygląda różnie w zależności od materiału, który się stosuje) oraz dopasowuje ją do zgryzu.

Na czym polega i kiedy stosuje się leczenie kanałowe?

Leczenie kanałowe, inaczej nazywane endodontycznym, jest metodą stosowaną w leczeniu zapalenia lub martwicy miazgi zęba. W największym uproszczeniu polega ono na usunięciu zakażonej lub martwej miazgi, znajdującej się w koronie i kanałach korzeniowych. Powstałe w ten sposób puste przestrzenie wypełnia się następnie specjalnymi materiałami. Przyczyny zapalenia miazgi są różne, najczęściej jednak jest to skutek głębokiej próchnicy. Martwica miazgi może być także wynikiem jakiegoś urazu mechanicznego, jak uderzenie w ząb, złamanie korony itp.

 

Jakie są objawy zapalenia miazgi?

Zazwyczaj zapalenie miazgi objawia się bólem, pojawiającym się okresowo: samoistnie lub podczas gryzienia i dotyku. Chory ząb jest też bardzo wrażliwy na zimno lub ciepło. Zdarza się jednak, że ząb nie boli, mimo że wymaga leczenia kanałowego. Dlatego też tak ważne są regularne wizyty kontrolne u dentysty. Nieleczone zapalenie miazgi może prowadzić do jej martwicy. Gdy to nastąpi, rozwijające się we wnętrzu zęba bakterie doprowadzają stopniowo do powstania zgorzeli. Jej objawem jest bardzo silny ból, którego przyczyną nie jest martwa już miazga, a gazy, które uciskają tkanki wokół korzenia i wywołują zapalenie tkanek okołowierzchniowych. Leczenie zgorzeli miazgi jest dłuższe i bardziej skomplikowane, niż leczenie jej zapalenia czy martwicy. W przypadku, gdy zapalenie już się pojawi, warto więc jak najszybciej poddać się leczeniu kanałowemu, by uniknąć dalszych powikłań.

 

Jak przebiega leczenie kanałowe?

Decyzja o leczeniu kanałowym zapada na podstawie analizy zdjęcia radiologicznego lub objawów, które zgłasza pacjent. Sam zabieg zazwyczaj jest poprzedzony znieczuleniem miejscowym, choć nie zawsze jest to konieczne. Gdy ząb jest martwy lub doszło do powstania zgorzeli, znieczulenie jest zbędne. Lekarz zaczyna zabieg od usunięcia tkanek, które są zmienione przez próchnicę, by dostać się do komory, mieszczącej nerwy i naczynia krwionośne. Następnie wprowadza do niej specjalny materiał, który zatruwa żywą miazgę. Jest to pierwszy etap leczenia, po którym następuje przerwa długości od 7 do 14 dni. Na kolejnej wizycie dentysta, używając specjalnych narzędzi, usuwa miazgę z kanałów oraz je poszerza. Tak poszerzone i oczyszczone kanały wypełnia następnie specjalną pastą, która później twardnieje. Na koniec stomatolog zakłada podkład (oddzielający kanały od plomby) oraz wykonuje wypełnienie, czyli plombę.

 

Czym jest reendodoncja i kiedy się ją stosuje?

Reendodoncja to powtórne leczenie kanałowe, czyli leczenie zęba, który był już wcześniej poddawany leczeniu endodotycznemu. Zabieg przebiega podobnie, jak pierwotne leczenie kanałowe. Różnica polega na tym, że z kanałów usuwa się już nie miazgę, ale materiał, którym wypełniono ząb podczas endodoncji. Leczenie kanałowe przeprowadza się ponownie w kilku przypadkach. Pierwszym z nich jest sytuacja, w której kanały nie zostały szczelnie wypełnione materiałem i pojawiła się pusta przestrzeń, co może skutkować rozwojem bakterii w tym miejscu. Nawrót stanu zapalnego i konieczność powtórnego leczenia mogą pojawić się również wtedy, gdy podczas pierwszego leczenia nie udało się zlikwidować wszystkich bakterii. Powtórne leczenie kanałowe przeprowadza się także w przypadku, gdy w kanale znajduje się złamane narzędzie endodontyczne. Sam zabieg może mieć prosty lub bardziej skomplikowany przebieg, w zależności od anatomii zęba oraz tego, jakie narzędzie znajduje się w kanale, jak jest umiejscowione, z jakiego materiału wykonane. Powikłanie polegające na złamaniu narzędzia zdarza się w przypadku zakrzywionych lub niedrożnych kanałów. W większości wypadków narzędzie wymaga wyjęcia, ponieważ uniemożliwia oczyszczenie i wypełnienie kanału, a tym samym – wyleczenie zęba.

Highslide JS Highslide JS Highslide JS
Zabieg wyjmowania narzędzia z kanału zęba. Fotografie przedstawiają udany zabieg wyjęcia narzędzia z kanału zębowego. Na pierwszym zdjęciu widoczne jest złamane narzędzie, tkwiące w kanale zęba. Następne zdjęcie pokazuje, w jaki sposób wyciąga się narzędzie. Na ostatnim zdjęciu widać efekt końcowy – oczyszczone i wypełnione kanały.

Highslide JS Highslide JSHighslide JS
Zabieg wyjmowania narzędzia z kanału zęba. Na pierwszym zdjęciu widoczne jest narzędzie, tkwiące w kanale zęba. Zdjęcie drugie przedstawia pusty kanał, już po usunięciu narzędzia. Na ostatnim zdjęciu widoczny jest kanał po oczyszczeniu i wypełnieniu – końcowy efekt leczenia.

Czym jest protetyka?

Protetyka zajmuje się uzupełnianiem braków zębowych oraz braków tkankowych zęba. Istnieją różne rodzaje uzupełnień protetycznych. Można wśród nich wyróżnić korony porcelanowe, mosty czy protezy.

Zdecydowanie się na któreś z tych uzupełnień powinno być podyktowane nie tylko względami estetycznymi, lecz także zdrowotnymi. Brak choćby jednego zęba może przyczynić się do powstania nieprawidłowości zgryzowych oraz zaniku kości.

 

Co to jest korona porcelanowa?

Korona porcelanowa jest stałym uzupełnieniem protetycznym, które wygląda, jak korona zęba i ma ją zastępować. Korony protetyczne stosuje się w przypadku bardzo zniszczonych zębów, gdy niemożliwe już jest odbudowanie naturalnej korony.

Istnieją dwa rodzaje koron porcelanowych: korony porcelanowe na podbudowie metalowej oraz korony pełnoceramiczne. Częściej stosowany jest typ pierwszy, który charakteryzuje się metalowym trzonem, pokrytym na zewnątrz porcelaną. Typ drugi jest w całości wykonany z porcelany i zazwyczaj używa się go na odcinku przednim zębów.

Do założenia korony niezbędne jest oszlifowanie zęba. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym i jest on całkowicie bezbolesny dla pacjenta.

 

Czym są mosty protetyczne?

Most jest stałym uzupełnieniem protetycznym, które pozwala odbudować braki zębowe dzięki wykorzystaniu pozostałych zębów. Składa się on z minimum trzech koron – środkowa korona uzupełnia brakujący ząb, a pozostałe okrywają zęby z nim sąsiadujące. Do założenia mostu niezbędne jest oszlifowanie zębów.

Most najczęściej wykonuje się z metalu i porcelany, ale – podobnie, jak w przypadku koron – są też mosty pełnoceramiczne.

 

Co to są protezy stomatologiczne?

Protezy stomatologiczne należą do ruchomych uzupełnień protetycznych, które nie są trwale przytwierdzone do zębów – można je wkładać do jamy ustnej i wyjmować. Stosuje się je wówczas, gdy braki zębowe są zbyt duże, by można było założyć most. Do protez ruchomych należą m.in. protezy szkieletowe, protezy częściowe oraz protezy całkowite.

 

Co to jest proteza szkieletowa?

Proteza szkieletowa składa się z metalowego szkieletu oraz akrylowych części, które zastępują zęby i dziąsła. Dzięki klamrom i wypustkom proteza tego typu dobrze się trzyma i jest wygodna w użytkowaniu. Jej zaletą jest również odpowiednie przenoszenie sił na zęby, dzięki czemu tkanki przyzębia nie niszczą się.

 

Co to jest proteza częściowa?

Proteza częściowa jest w całości zrobiona z akrylu i stosuje się ją przy częściowych brakach zębowych. Od protezy szkieletowej różni się ona obecnością płyty zamiast szkieletu. W przypadku protezy górnej, płyta pokrywa całe podniebienie, co na początku może być nieco niewygodne.

 

Co to jest proteza całkowita?

Proteza całkowita stosowana jest w przypadku bezzębia. Podobnie jak proteza częściowa, jest ona w całości wykonana z akrylu. Przyzwyczajenie się do tego typu protezy i nauczenie się jej prawidłowego użytkowania mogą zająć nieco czasu.


Odbudowa protetyczna zębów przednich. Zdjęcia przedstawiają stan zębów sprzed leczenia oraz efekt końcowy, z protetycznie odbudowanymi brakami zębowymi.


Odbudowa protetyczna zębów przednich. Odbudowa protetyczna zębów przednich. Kolejny przykład odbudowy braków zębowych za pomocą protez.

Czym jest chirurgia stomatologiczna?

Chirurgia stomatologiczna, wbrew powszechnej opinii, obejmuje nie tylko usuwanie zębów, lecz także wiele innych zabiegów w jamie ustnej. Należą do nich między innymi: wspomniana już ekstrakcja zęba, usuwanie korzenia, resekcja wierzchołka korzenia, hemisekcja czy podcinanie wędzidełka.

 

Jak wygląda usuwanie (ekstrakcja) zębów?

Ekstrakcja, czyli usunięcie zęba, jest ostatecznością, do której jednak czasami dochodzi – na przykład gdy ząb jest doszczętnie zniszczony przez próchnicę, a także w przypadku pewnych chorób, urazów czy przed planowanym leczeniem ortodontycznym.

Zęby usuwa się w znieczuleniu miejscowym – zabieg jest całkowicie bezbolesny, a pacjent zachowuje świadomość przez cały czas. Lekarz oddziela najpierw ząb od dziąsła, a następnie usuwa go w całości z zębodołu. W większości przypadków nie jest konieczne zakładanie szwów. Po usunięciu zęba, pacjent powinien bezwzględnie przestrzegać zaleceń lekarza, aby rana prawidłowo się zagoiła.

 

Co to jest dłutowanie?

Dłutowanie to bardziej skomplikowana metoda usuwania zęba, w której używa się specjalnych narzędzi. Zabieg stosuje się wtedy, gdy zęba nie udało się usunąć tradycyjnymi metodami. Do takiej sytuacji dochodzi na przykład w przypadku złamanej korony, zakrzywionego korzenia lub zęba zatrzymanego (czyli takiego, który rozwinął się, ale mimo to pozostał niewyrznięty). Dłutowanie jest też bardzo często przeprowadzane w przypadku zębów mądrości, które zazwyczaj tkwią głęboko w kości, a ich budowa nie zawsze jest prawidłowa.

Sam zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym, więc jest bezbolesny. Natomiast po ustąpieniu znieczulenia mogą pojawić się ból i opuchlizna, co jest spowodowane dużą ingerencją w tkanki.

 

Czym są zęby mądrości i czy należy je usuwać?

Zęby mądrości (nazywane potocznie „ósemkami”) to trzecie zęby członowe, które wyrzynają się jako ostatnie zęby stałe. Zazwyczaj jest to proces nieprzyjemny i bolesny. Wyrzynanie się zębów mądrości może powodować nie tylko dyskomfort, lecz także prowadzić do różnego rodzaju problemów. Zęby te często wyrzynają się poza łukiem zębowym, mogą być też ustawione pod złym kątem i napierać na drugie trzonowce, powodując ścieśnianie się zębów. Zdarza się również, że nie dochodzi do całkowitego wyrznięcia się „ósemki”, co utrudnia czyszczenie takiego zęba i prowadzi do pojawienia się kamienia nazębnego oraz próchnicy.

U części pacjentów zęby mądrości wyrastają prawidłowo i bezboleśnie oraz nie powodują żadnych problemów. Są to jednak dość rzadkie przypadki i zazwyczaj usunięcie „ósemek” jest wskazane.

Sam zabieg usunięcia zęba mądrości może być mniej lub bardziej skomplikowany (zwykła ekstrakcja albo dłutowanie). Zależy to od stopnia wyrznięcia zęba, jego ustawienia i anatomii. Dlatego przed zabiegiem wykonuje się zdjęcia rentgenowskie.

 

Co to jest resekcja wierzchołka korzenia?

Resekcja wierzchołka korzenia to inaczej chirurgiczne usunięcie wierzchołka korzenia zęba, w celu wyeliminowania stanu zapalnego wokół niego. Zabieg stosuje się między innymi w przypadku przewlekłego zapalenia tkanek okołowierzchołkowych oraz przy złamaniach, zakrzywieniach lub perforacjach korzenia. Często jest to jedyny sposób, by uchronić ząb przed ekstrakcją. Resekcję przeprowadza się zazwyczaj na zębach, które mają tylko jeden korzeń (siekaczach, kłach, przedtrzonowcach).

 

Co to jest hemisekcja?

Hemisekcja polega na usunięciu połowy zęba: części korony i jednego korzenia. Zabieg wykonuje się zazwyczaj na dolnych zębach trzonowych. Wycięta część zostaje zastąpiona koroną protetyczną. Hemisekcja – podobnie, jak resekcja – jest często jedynym sposobem na ocalenie zęba.

 

Na czym polega podcinanie wędzidełka?

Wędzidełko to fałda tkanki łącznej, która łączy wargę górną lub dolną z dziąsłem. Zdarza się, że wędzidełko jest krótkie i niewłaściwie przyczepione. Podcięcie sprawia, że wydłuża się ono, co zapobiega odsłonięciu szyjek zębowych oraz diastemie (przerwie między zębami). Zabieg jest szybki i bezbolesny.

 

Czym jest implantologia?

Implantologia jest nowoczesną, zaawansowaną metodą odbudowy brakujących zębów. Jest to rozwiązanie, które estetyką i funkcjonalnością znacznie przewyższa ruchome protezy oraz mosty.

Co to są implanty?

Implanty są niewielkimi śrubkami o specjalnym kształcie, które umieszcza się w kości szczęki lub żuchwy. Implant zastępuje korzeń zęba, a na nim zostaje umieszczona porcelanowa korona protetyczna.

Większość implantów jest wykonana z tytanu. Jest to metal biokompatybilny, czyli dobrze tolerowany przez ludzki organizm i nie wywołujący reakcji alergicznych. Dzięki temu, wraz z upływem czasu, dochodzi do osteointegracji – wszczepiony implant zespala się z tkanką kostną.

Kiedy stosuje się implanty?

Implanty można stosować w przypadku braku pojedynczego zęba, a także wtedy, gdy występują rozleglejsze braki międzyzębowe. Wówczas implanty służą jako podpory pod przyszły most. Metodę stosuje się również przy bezzębiu całkowitym – dzięki implantom można wykonać znacznie lepiej trzymające się protezy.

Jak wygląda wszczepienie implantu?

Wszczepienie implantu jest poprzedzone wywiadem ogólnomedycznym oraz szczegółowymi badaniami klinicznymi. Stomatolog zbiera informacje na temat przebytych chorób pacjenta, jego stanu zdrowia, przyjmowanych leków i oczekiwań wobec leczenia.

Podczas badania stomatologicznego lekarz ocenia stan uzębienia, między innymi obecność lub brak ubytków próchnicowych, kamienia nazębnego i korzeni zgorzelinowych. Analizuje także warunki kostne, na podstawie wykonanych wcześniej zdjęć radiologicznych.

Samo wszczepienie implantu przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym, a zatem jest ono całkowicie bezbolesne dla pacjenta. Po nacięciu dziąsła, kość nawierca się za pomocą specjalnych wierteł, a następnie wprowadza implant do otworu. Następnie rana zostaje zaszyta.

Po 3-6 miesiącach – czyli po czasie potrzebnym na to, aby implant zrósł się z żywą tkanką kostną – następuje odsłonięcie implantu oraz umieszczenie śruby gojącej.

Podczas ostatniego etapu leczenia pobiera się wyciski i wykonuje przymiarki. Na koniec do implantu zostaje przykręcony specjalny łącznik, a na nim mocuje się koronę protetyczną.

Kiedy nie można zastosować implantów?

Pewne choroby uniemożliwiają leczenie implantologiczne. Należą do nich: cukrzyca, nowotwór, choroby hematologiczne, osteoporoza, AIDS, a także alkoholizm oraz choroby psychiczne.

Istnieją również inne przeciwwskazania, które można jednak wyeliminować. Są to na przykład: palenie tytoniu, zły stan higieny jamy ustnej czy choroby układu krążenia.

Szczegółowy wywiad lekarski pozwala dowiedzieć się, czy pacjent może poddać się zabiegowi wszczepienia implantów.

implanty warszawa implant warszawatanie implanty warszawe implantologia warszawa
Przykład odbudowy zęba za pomocą implantu. Na pierwszym, rentgenowskim zdjęciu widoczny jest wszczepiony implant, zastępujący korzeń zęba. Kolejne zdjęcie przedstawia dziąsło z samym implantem wewnątrz, a następne – specjalny łącznik, przykręcony do implantu, który wystaje z dziąsła. Ostatnie zdjęcie pokazuje efekt końcowy: zamocowaną koronę protetyczną.